| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Władysław Bernadzikiewicz |
| Urodzenie | 1871 |
| Miejsce urodzenia | brak danych |
| Zgon | 1946 |
| Zawód | inżynier mechanik, konstruktor |
| Wykształcenie i kariera | |
| Ukończył | Politechnika w Zurychu |
| Stanowiska | dyrektor fabryki maszyn w Białymstoku (od 1903); kierował fabryką obrabiarek w Kowronie podczas I wojny światowej; dyrektor techniczny fabryki Robur (1919) |
| Prace naukowe i konstrukcyjne | |
| Specjalizacja | obrabiarki, konstrukcja silników |
| Warsztat | Żelazna 54, Warszawa (lata 1930–1932) |
| Najważniejsze osiągnięcie | pierwszy polski silnik odrzutowy (wersja demonstracyjna, patenty) |
| Rodzina | |
| Żona | Stefania Wieczorek (ok. 1883–1928) |
| Dzieci | Tadeusz i Stefan |
Władysław Bernadzikiewicz był polskim inżynierem mechanikiem znanym z prac nad obrabiarkami oraz z konstrukcji pierwszego polskiego silnika odrzutowego. W drugiej dekadzie XX wieku pełnił kierownicze funkcje w kilku zakładach przemysłowych, a na początku lat 30. prowadził samodzielne badania nad napędem odrzutowym w Warszawie.
Życiorys i wykształcenie
Ukończył studia inżynierskie na Politechnice w Zurychu. Od 1903 roku pracował jako dyrektor fabryki maszyn w Białymstoku. Specjalizację związał z obrabiarkami; zaprojektował kilka typów tych maszyn, które wdrożono do produkcji.
W czasie I wojny światowej kierował fabryką obrabiarek w Kowronie, na terytorium Rosji. Po powrocie do Polski w 1919 roku objął funkcję dyrektora technicznego w fabryce Robur, gdzie kontynuował działalność inżynierską i kierowniczą.
Prace nad silnikiem odrzutowym
W 1930 roku rozpoczął prace nad silnikiem odrzutowym we własnym warsztacie przy ul. Żelaznej 54 w Warszawie. W 1932 roku zaprezentował wersję demonstracyjną napędu i uzyskał na nią patenty. Państwowe Zakłady Inżynierii w Ursusie wyraziły zainteresowanie konstrukcją.
Dalsze prace nad modelem przerwano, gdy Bernadzikiewicz wyczerpał prywatne oszczędności i nie otrzymał dotacji ze strony państwa. Wyniki badań przedstawił na VII Zjeździe Inżynierów Mechaników Polskich w 1933 roku w Warszawie.
Życie prywatne
Był żonaty ze Stefanią Wieczorek, która żyła około 1883–1928. Miał dwóch synów: Tadeusza i Stefana. Zmarł w 1946.
