| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 25 października 1915, Tyldesley |
| Śmierć | 4 czerwca 1995, Londyn |
| Zawód | dyplomata, polityk |
| Kariera | |
| Ambasador | Wielka Brytania w Polsce (1966–1969) |
| Izba Lordów | Baron Brimelow of Tyldesley (od 1976) |
| Parlament Europejski | poseł delegowany (1977–1978) |
| Edukacja | |
| Uczelnia | Oriel College, University of Oxford |
| Odznaczenia | |
| Order św. Michała i św. Jerzego | Komandorski (1959); Komandorski z Gwiazdą (1968); Wielki (1975) |
| Order Imperium Brytyjskiego | Krzyż Oficerski |
Thomas Brimelow zyskał rozpoznawalność jako zawodowy dyplomata, który przez dekady pełnił służbę w ambasadach i w centrali brytyjskiego resortu spraw zagranicznych. Jego kariera objęła m.in. stanowisko ambasadora w Warszawie oraz wysokie funkcje administracyjne w Foreign and Commonwealth Office.
Życiorys i służba dyplomatyczna
Urodził się jako syn yeomana i Szkotki. Dzięki stypendium ukończył studia na Oriel College w Oksfordzie. Do służby dyplomatycznej wstąpił w 1938 roku i otrzymał pierwsze placówki konsularne w Wolnym Mieście Gdańsku, w Rydze oraz w Nowym Jorku.
W czasie II wojny światowej kierował sekcją konsularną ambasady w Moskwie (1942–1945) i pracował tam jako tłumacz podczas spotkań na najwyższym szczeblu, korzystając ze znajomości języka rosyjskiego. Po wojnie zajmował stanowiska handlowe i doradcze w Hawanie, w Moskwie oraz w Ankarze. W latach 1956–1960 kierował departamentem w Foreign and Commonwealth Office, potem był radcą w Waszyngtonie, a następnie ponownie pracownikiem ambasady w ZSRR.
Funkcje kierownicze i praca w centrali
W 1966 objął stanowisko ambasadora Wielkiej Brytanii w Polsce, które sprawował do 1969 roku. Po powrocie do centrali pełnił funkcje zastępcy podsekretarza stanu w resorcie spraw zagranicznych (1969–1973) oraz stałego podsekretarza (1973–1975).
Działalność polityczna po służbie dyplomatycznej
W 1976 otrzymał tytuł dożywotniego parów jako baron Brimelow of Tyldesley i zasiadł w Izbie Lordów z ramienia Partii Pracy. W latach 1977–1978 był oddelegowany do Parlamentu Europejskiego. Zasiadał też w organach publicznych, między innymi kierował Occupational Pensions Board.
Życie prywatne i odznaczenia
W 1945 ożenił się z Jean Cull, która zmarła w 1993 roku. Miał dwie córki; jedna z nich, Alison Brimelow, kierowała Europejskim Urzędem Patentowym.
Otrzymał kolejne stopnie Orderu św. Michała i św. Jerzego: Komandorski w 1959 roku, Komandorski z Gwiazdą w 1968 i Wielki w 1975. Otrzymał także Krzyż Oficerski Orderu Imperium Brytyjskiego.
Zmarł 4 czerwca 1995 w Londynie.