| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Wiesław Maria Oleg Barwicz |
| Urodzenie | 14 marca 1913, Lwów |
| Zgon | 18 stycznia 2002, Izabelin |
| Zawód | profesor, inżynier elektronik |
| Wykształcenie | Politechnika Lwowska, dyplom 1937 |
| Główne stanowiska | dyrektor techniczny PWLR; dyrektor Przemysłowego Instytutu Elektroniki; dyrektor Instytutu Technologii Elektronowej |
| Wybrane publikacje | |
| Książki | Podstawy konstrukcji i technologii lamp elektronowych (1957); Wiązka elektronowa w przemyśle (1989) |
| Odznaczenia | |
| Wybrane | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Srebrny Krzyż Zasługi |
Wiesław Barwicz był polskim inżynierem elektroniką i profesorem, który tworzył i kierował ośrodkami zajmującymi się elektroniką próżniową oraz techniką mikrofalową. Jego prace obejmowały konstrukcję lamp elektronowych i zastosowania wiązek elektronowych w przemyśle.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 14 marca 1913 we Lwowie w rodzinie Jarosława i Olgi z Friedmannów. W 1932 roku ukończył Gimnazjum im. Romualda Traugutta w Brześciu nad Bugiem, a w 1937 roku uzyskał dyplom na Oddziale Elektrycznym Wydziału Mechaniczno-Elektrycznego Politechniki Lwowskiej.
Po dyplomie odbył roczną praktykę w Societé Generale d'Electricité w Paryżu. Po powrocie pracował w Polskich Zakładach Philips w Warszawie, gdzie organizował i kierował oddziałem cewek pupinowskich.
Kariera zawodowa i działalność naukowa
W kampanii wrześniowej służył w szwadronie łączności Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Po wojnie wrócił do Zakładów Philipsa i jako zastępca kierownika produkcji lamp elektronowych pomagał w zaopatrywaniu Armii Krajowej w części radiowe. Za wykonanie w warunkach konspiracyjnych serii 25 odbiorników radiowych został w 1944 roku odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi przez generała Bora-Komorowskiego.
W 1946 roku objął stanowisko dyrektora technicznego Państwowej Wytwórni Lamp Radiowych w Dzierżoniowie. Wskutek jego starań w 1956 roku powstał Przemysłowy Instytut Elektroniki, którego został pierwszym dyrektorem. Na Wydziale Łączności Politechniki Wrocławskiej powierzono mu kierownictwo Katedry Elektroniki, zatrudniając go jako zastępcę profesora. W 1956 roku mianowano go docentem, a w 1968 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.
Po utworzeniu w 1968 roku Instytutu Technologii Elektronowej Politechniki Wrocławskiej został jego pierwszym dyrektorem i pełnił tę funkcję do 1977 roku. Po przejściu na emeryturę w 1978 roku pracował jako doradca naukowy w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Elektroniki Próżniowej. Był inicjatorem rozwoju technik próżniowych, w tym prac nad lampami z falą bieżącą, mikrofalowymi układami scalonymi oraz nad zastosowaniami wiązki elektronowej, na przykład w spawaniu elektronowym.
Publikacje, odznaczenia i nagrody
Do jego książek należą m.in.: "Podstawy konstrukcji i technologii lamp elektronowych" (1957), "Zastosowania optyki elektronowej" (wraz z A. Mulakiem i H. Szymańskim, 1969), "Zastosowanie wiązek elektronowych w przemyśle i w badaniach naukowych" (1974) oraz "Wiązka elektronowa w przemyśle" (1989).
Otrzymał między innymi Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1958), Srebrny Krzyż Zasługi (1944), Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955) oraz Brązowy Medal "Za zasługi dla obronności kraju" (1968). W 1952 roku współuczestniczył w pracach nagrodzonych Nagrodą Państwową III stopnia, a w 1969 roku zespół, w którym pracował, otrzymał Nagrodę Komitetu Nauki i Techniki.
Zmarł 18 stycznia 2002 w Izabelinie i został pochowany na cmentarzu Parafii św. Franciszka z Asyżu, sektor 11-II-4.
