| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Michał Beksiak |
| Data urodzenia | 1 października 1901 |
| Miejsce urodzenia | Płoskirowo |
| Data śmierci | 28 maja 1942 |
| Miejsce śmierci | pod Magdalenką |
| Zawód / rola | ekonomista, urzędnik, burmistrz |
| Wykształcenie | |
| Uczelnia | Uniwersytet Poznański (Wydział Prawno-Ekonomiczny) |
| Tytuł | magister nauk ekonomiczno-politycznych (1930) |
| Funkcje i aktywność | |
| Burmistrz | Koło, 1935–1939 |
| Organizacje | Liga Morska i Kolonialna (prezes oddziału powiatowego), Komitet Redakcyjny "Gazeta Kolska", Ochotnicza Straż Pożarna (prezes w 1937) |
Michał Beksiak działał jako urzędnik samorządowy i przedstawiciel życia społecznego w regionie kolskim. Jako burmistrz nadzorował magistrat przed wybuchem wojny i był aktywny w miejscowych stowarzyszeniach oraz strukturach politycznych.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się jako syn Wawrzyńca i Karoliny z domu Toporowskiej. Początkowo uczył się w Miejskiej Szkole Handlowej, a później w miejscowym gimnazjum polskim. Następnie kontynuował naukę w gimnazjum Rady Głównej Opiekuńczej w Warszawie.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się na ochotnika i służył jako szeregowy w 236 Pułku Piechoty. Po zakończeniu służby, w listopadzie 1920 roku, ukończył gimnazjum dla byłych wojskowych.
W 1921 roku rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, lecz przerwał je z powodów materialnych i podjął pracę w Banku Ziemiańskim i Zachodnim w Warszawie. W 1925 roku otrzymał państwowe stypendium i przeniósł się na Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Poznańskiego, który ukończył w 1930 roku z tytułem magistra nauk ekonomiczno-politycznych.
Działalność zawodowa i społeczna
Od 1929 roku pracował w Wydziale Powiatowym Sejmiku Kolskiego, a od 1930 roku pełnił funkcję sekretarza tego wydziału. 19 lutego 1935 roku został wybrany burmistrzem Koła i sprawował tę funkcję do wybuchu II wojny światowej w 1939 roku.
Beksiak angażował się w działalność organizacji lokalnych: był prezesem oddziału powiatowego Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz prezesem Komitetu Redakcyjnego tygodnika "Gazeta Kolska". W 1937 roku objął prezesurę kolskiej Ochotniczej Straży Pożarnej. Pełnił też funkcję kierownika sekretariatu powiatowych struktur BBWR.
Okres wojny, konspiracja i śmierć
3 września 1939 roku wysłał żonę Józefę oraz dzieci — syna Janusza i córkę Krystynę — do rodziny w województwie łódzkim, a sam pozostał w Kole, gdzie kierował magistratem po ewakuacji władz powiatowych. Opuszczenie miasta nastąpiło dopiero wraz z ostatnimi oddziałami Wojska Polskiego po wysadzeniu mostów na Warcie.
Podczas odwrotu dotarł do Włodzimierza Wołyńskiego i znalazł się pod okupacją radziecką. Posługując się językiem rosyjskim przedostał się pieszo do Generalnego Gubernatorstwa i osiadł w Warszawie, podejmując pracę w Urzędzie Gubernatorstwa. W 1940 roku sprowadził do stolicy swoją rodzinę, która przebywała u babci w Dobroniu.
W czasie okupacji uczestniczył w działalności konspiracyjnej. Został aresztowany i osadzony na Pawiaku. 28 maja 1942 został rozstrzelany pod Magdalenką. Po ekshumacji w 1947 roku jego zwłoki spoczęły na cmentarzu w Łazach.
Upamiętnienie
Od 2009 roku nosi nazwę ulica na Osiedlu Warszawskim w Kole.
