| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Karol Szaniawski |
| Data urodzenia | 6 listopada 1891 |
| Miejsce urodzenia | Rotmistrzówka, pow. czerkaski (Kijowszczyzna) |
| Data śmierci | 5 września 1961 |
| Miejsce śmierci | Warszawa |
| Zawód | inżynier technolog, wykładowca, kierownik przemysłowy |
| Wykształcenie | Politechnika Kijowska, dyplom inżyniera technologa (1917) |
| Najważniejsze stanowiska | kierownik wydziału, szef produkcji, wicedyrektor, dyrektor zakładów (Warszawa, Radom, Skarżysko, Stalowa Wola) |
| Odznaczenia | Złoty Krzyż Zasługi; Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski |
| Miejsce pochówku | Cmentarz Powązkowski, Warszawa |
Karol Szaniawski urodził się w rodzinie ziemiańskiej na Kijowszczyźnie i zdobył wykształcenie techniczne na Politechnice Kijowskiej. Po powrocie do odrodzonej Polski zajął kierownicze stanowiska w zakładach związanych z produkcją broni i amunicji oraz uczestniczył w tworzeniu Centralnego Okręgu Przemysłowego.
Życiorys i pochodzenie
Urodził się w 1891 roku w Rotmistrzówce, w posiadłości rodziny matki Zaleskich. Rodzice — Stefan Szaniawski i Maria Zaleska — wywodzili się z rodzin ziemiańskich. Dziadek ze strony ojca, Dominik Junosza-Szaniawski, utracił majątek po udziale w powstaniu styczniowym i został zesłany na Syberię. Ojciec pracował jako lekarz w Andruszówce, a później w Krzywym Rogu.
Wykształcenie i wczesna praca naukowa
W 1909 roku ukończył Gimnazjum Klasyczne w Elizawetgradzie. Następnie studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Kijowskiej i w 1917 roku otrzymał dyplom inżyniera technologa. Po studiach pracował jako wykładowca i asystent w Katedrze Technologii Metali Politechniki Kijowskiej.
Praca w Polsce odrodzonej i rozwój przemysłu
Po I wojnie światowej wraz z rodziną osiedlił się w Polsce. W latach 1919–1923 był dyrektorem technicznym w Fabryce Maszyn do Wyrobów Betonowych Rzewuski i Ska w Warszawie. Od 1923 roku związał się z Państwowymi Wytwórniami Uzbrojenia: kierował Wydziałem Obróbki Mechanicznej w Fabryce Karabinów w Warszawie, następnie kierował produkcją w zakładzie w Radomiu, a później pełnił funkcje wicedyrektora i I wicedyrektora w różnych fabrykach zbrojeniowych.
W latach 1937–1939 był dyrektorem Zakładów Południowych w Stalowej Woli. Przyczynił się do powstania Centralnego Okręgu Przemysłowego i wspierał rozwój szkolnictwa zawodowego w regionie. Za zasługi dla przemysłu wojennego otrzymał Złoty Krzyż Zasługi oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
Jaką rolę pełnił podczas II wojny światowej?
Po wybuchu wojny zrezygnował z pracy, by nie współpracować z okupantem. Na początku 1940 roku wrócił do Warszawy, zachowując kontakty ze Stalową Wolą. Należał do konspiracyjnej grupy Obwodu „C‑VI” organizacji Polska Niepodległa, która w 1942 roku została włączona do Armii Krajowej. Od 1943 roku ukrywał się; w Warszawie pracował jako technik maszynowy w Fabryce Parowozów.
Okres powojenny i zakończenie kariery
Po wojnie objął stanowisko wicedyrektora i Głównego Inżyniera Zakładu Mechanicznego Huty Stalowa Wola. W okresie stalinowskim był celem donosów i oskarżeń jako przedstawiciel poprzedniego kierownictwa i przeciwnik „obecnego ustroju”, co doprowadziło do zahamowania jego kariery. W 1950 roku przeszedł do Warszawskiego Biura Budowy Pras i Młotów na stanowisko głównego inżyniera.
Od 1952 roku pracował przy projektowaniu i budowie zakładów PROZAMET w Warszawie jako główny projektant. Na emeryturę przeszedł w 1958 roku. Zmarł w Warszawie 5 września 1961 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Rodzina i pokrewieństwo
W 1916 roku ożenił się z Reginą Morawską; małżeństwo nie miało dzieci. Miał młodszą siostrę Joannę, która wyszła za Stanisława Wasiłowskiego. Do jego siostrzeńców należał Kazimierz Wasiłowski ps. Korwin, żołnierz batalionu harcerskiego „Zośka”, poległy w Powstaniu Warszawskim, oraz Maria z Wasiłowskich Podlasiecka, nauczycielka i varsavianistka.
