| Feliks Bąbol | |
|---|---|
| Podstawowe dane | |
| Data urodzenia | 17 listopada 1914 |
| Data śmierci | 9 stycznia 1986 |
| Miejsce urodzenia | nieznane |
| Zawód | dziennikarz, redaktor |
| Członkostwo | Stowarzyszenie Dziennikarzy PRL |
| Kariera | |
| Główne redakcje | Express Ilustrowany, Dziennik Łódzki, Życie Warszawy, Echo Wieczorne |
| Stanowiska | kierownik działu ekonomicznego, sekretarz redakcji, kierownik Łódzkiego Oddziału PAP (1967–1975) |
| Odznaczenia i nagrody | |
| Odznaczenia | Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; Honorowa Odznaka Miasta Łodzi; Medal 40-lecia PRL; Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego; Medal 10-lecia PRL |
| Nagroda | Nagroda Miasta Łodzi (1984) |
| Publikacje i pochówek | |
| Publikacja | „Łódź, która odeszła” (1973) |
| Miejsce pochówku | Stary Cmentarz w Łodzi, część rzymskokatolicka (kw. 9, rz. 1, gr. 18) |
Feliks Bąbol zasłynął jako dziennikarz i redaktor pracujący w powojennych łódzkich mediach. Przez kilka dekad łączył pracę w prasie z działalnością w radiu oraz z kierowaniem lokalnymi strukturami prasowymi.
Życiorys i pierwsze doświadczenia zawodowe
W marcu 1939 Bąbol został zmobilizowany do wojska. We wrześniu 1939 walczył w kampanii wrześniowej jako żołnierz 10 Pułku 26 Dywizji Piechoty. Trafił do niewoli niemieckiej 17 września 1939 i przebywał w obozach jenieckich w Hansdorfie, Prenzlau i Neubrandenburgu. W listopadzie 1940 zwolniono go z ostatniego z obozów z powodu stanu zdrowia. Jeszcze w 1940 roku wrócił do Łodzi i podjął pracę jako główny księgowy w niemieckiej firmie handlowej.
Na początku 1945 zgłosił gotowość do współpracy przy tworzeniu łódzkiej prasy i był współtwórcą pierwszej polskiej powojennej gazety w mieście — „Wolnej Łodzi”, ukazującej się w dniach 24–31 stycznia 1945. Pracował następnie w „Dzienniku Łódzkim” i współpracował z wydawaną wówczas w Łodzi „Rzeczpospolitą”.
Praca w radiu, redakcjach i Polska Agencja Prasowa
Po uruchomieniu Łódzkiej Rozgłośni Polskiego Radia współpracował z nią jako spiker, występując razem z Jadwigą Cedrowską i Zdzisławem Suwalskim. W okresie od maja do grudnia 1945 pełnił funkcję cenzora w Wojewódzkim Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk w Łodzi oraz współpracował z czasopismami takimi jak „Tygodnik Demokratyczny”, „Kuźnica” i „Mucha”.
W 1946 rozpoczął współpracę z „Expressem Ilustrowanym”, a w tym samym roku reaktywował przedwojenne „Echo Wieczorne” i pełnił funkcję redaktora do zakończenia wydawania gazety w maju 1947. Przygotowywał także program radiowy „mikrofonem przez miasta i wsie”. W 1949 pracował w dziale reportażu krajowego „Życia Warszawy”. W 1951, ze względu na problemy mieszkaniowe w stolicy, wrócił do Łodzi, gdzie po połączeniu redakcji został kierownikiem działu ekonomicznego „Łódzkiego Expressu Ilustrowanego” (1953–1956). Do 1959 współpracował z „Dziennikiem”, później z „Expressem”, obejmując stanowiska kierownika działu miejskiego i ekonomicznego oraz sekretarza redakcji. W latach 1967–1975 kierował Łódzkim Oddziałem Polskiej Agencji Prasowej.
Odznaczenia i nagrody
Bąbol otrzymał szereg odznaczeń państwowych i miejskich, w tym Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Honorową Odznakę Miasta Łodzi. Posiadał także Medale 10-lecia i 40-lecia Polski Ludowej oraz Odznakę 1000-lecia Państwa Polskiego. W 1984 został uhonorowany Nagrodą Miasta Łodzi za całokształt pracy zawodowej i społecznej w dziedzinie dziennikarstwa.
Publikacje i pochówek
W 1973 ukazała się jego książka „Łódź, która odeszła”. Zmarł 9 stycznia 1986 i został pochowany w części rzymskokatolickiej Starego Cmentarza w Łodzi (kw. 9, rz. 1, gr. 18).
