| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Bogusława Blajfer-Weintraub |
| Urodzenie | 24 października 1945, Stalińsk (ZSRR) |
| Śmierć | 24 lutego 2002, Bielsko-Biała |
| Rodzice | Markus Blajfer i Tyla z domu Wasserstrum |
| Wykształcenie | Socjologia UW (1963–1965); historia filozofii ATK (1971–1972) |
| Rola | Działaczka opozycji demokratycznej |
| Małżeństwo | Andrzej Seweryn (1970–1973) |
| Działalność | |
| Ruch | Komitet Obrony Robotników; KSS "KOR"; Studencki Komitet Solidarności |
| Wyroki i internowania | Skazana 23 września 1969; więzienie do grudnia 1970 |
| Emigracja | Szwecja (1979) |
| Odznaczenia | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie, 2007) |
Bogusława Blajfer działała w opozycji wobec władz PRL. Zajmowała się drukiem i kolportażem ulotek podczas wydarzeń 1968 roku, współpracowała z KOR i udzielała pomocy represjonowanym robotnikom.
Jak wyglądało jej wykształcenie i wczesne życie?
Urodziła się 24 października 1945 roku w Stalińsku na terenie ówczesnego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Rodzice — Markus Blajfer i Tyla Wasserstrum — po wojnie zaangażowali się w życie społeczności żydowskiej w Bielsku-Białej.
W 1946 roku rodzina przyjechała do Polski jako repatrianci i osiadła początkowo w Szczecinie. Później Bogusława zamieszkała w Bielsku-Białej. Studiowała socjologię na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1963–1965, a następnie historię filozofii na Akademii Teologii Katolickiej w latach 1971–1972.
Jak prowadziła działalność opozycyjną?
W 1964 roku związała się ze środowiskiem określanym jako "komandosi". Podczas marca 1968 współtworzyła i rozpowszechniała ulotki protestujące przeciw cenzurze i represjom. W sierpniu 1968 drukowała i kolportowała ulotki sprzeciwiające się interwencji państw Układu Warszawskiego w Czechosłowacji — robiła to przy pomocy kontaktów w wydawnictwach lub metodą domową.
30 sierpnia 1968 została aresztowana. 23 września 1969 sąd skazał ją na trzy lata więzienia za próbę obalenia ustroju; na mocy amnestii wyrok skrócono do półtora roku z uwzględnieniem okresu aresztowania. Przebywała w więzieniu do grudnia 1970.
Od listopada 1976 współpracowała z Komitetem Obrony Robotników i z Komitetem Samoobrony Społecznej "KOR". W jej mieszkaniu drukowano na powielaczu Komunikat KSS "KOR" oraz Biuletyn Informacyjny KSS "KOR". Uczestniczyła w akcji pomocy represjonowanym robotnikom po wydarzeniach lipca 1976. W dniach 24–31 maja 1977 była inicjatorką i uczestniczką głodówki w kościele św. Marcina w Warszawie w obronie więzionych robotników z Radomia.
Jakie inne działania podjęła w latach 1977–1978?
12 lipca 1977 na Uniwersytecie Warszawskim wręczyła list sekretarzowi generalnemu ONZ Kurtowi Waldheimowi w sprawie aresztowanych działaczy KOR. 18 września 1977 złożyła podpis pod Deklaracją Ruchu Demokratycznego. W 1978 współpracowała ze Studenckim Komitetem Solidarności we Wrocławiu.
Co stało się po emigracji i jak wyglądał koniec życia?
W 1979, z powodów politycznych, wyemigrowała do Szwecji. Pracowała tam między innymi jako terapeutka w szpitalu psychiatrycznym. Zmarła 24 lutego 2002 podczas wizyty u matki w Bielsku-Białej.
Uroczystości pogrzebowe odbyły się na cmentarzu żydowskim w Bielsku-Białej. Następnie ciało przewieziono i pochowano na cmentarzu żydowskim w Sztokholmie.
Jak została upamiętniona?
W 2007 roku została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
