Wacław Bieczyński — generał brygady Wojska Polskiego

Wacław Wincenty Bieczyński był oficerem intendencji, który przeszedł służbę od struktur Obrony Krajowej monarchii austro-węgierskiej do odrodzonego Wojska Polskiego. W jego karierze występują długotrwałe obowiązki administracyjne i zaopatrzeniowe oraz kolejne awanse na stopnie intendentury, zakończone zatwierdzeniem stopnia generała brygady.

Służba w armii austro‑węgierskiej i rola intendenta

W ostatnich dekadach XIX wieku i na początku XX wieku Bieczyński związany był z jednostkami Obrony Krajowej. W 1894 został przydzielony z Galicyjskiego Pułku Piechoty nr 89 do Batalionu Obrony Krajowej Sambor nr 61. W latach 1895–1897 był słuchaczem Kursu Intendentów, a później pełnił służbę w komendach Obrony Krajowej w Krakowie i we Lwowie.

Do 1906 kierował intendenturą 46 Dywizji Piechoty Obrony Krajowej w Krakowie, następnie pełnił tę funkcję w 43 Dywizji we Lwowie. W 1914 był szefem Intendentury Grupy Obrony Krajowej Komendy 11 Korpusu we Lwowie, a w czasie I wojny światowej szefował Intendenturze Grupy Obrony Krajowej Komendy Wojskowej we Lwowie. W okresie służby otrzymywał awanse na kolejne stopnie intendentury; przeniesiono go w stan spoczynku dekretem cesarskim z 9 kwietnia 1918 na jego prośbę.

Służba w Wojsku Polskim po 1918 roku

31 stycznia 1919 przyjęto go do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej i zatwierdzono posiadany stopień pułkownika intendenta ze starszeństwem od 21 sierpnia 1915. Z dniem 30 stycznia 1919 objął stanowisko szefa Sekcji Zaopatrzenia i Zapomóg w Departamencie Gospodarczym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.

Później działał w Polskiej Misji Zakupów w Paryżu przy gen. Janie Romerze. 25 listopada 1920 zatwierdzono go w stopniu pułkownika intendenta z datą zatwierdzenia 1 kwietnia 1920. 1 października 1921 przeniesiono go w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 prezydent Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady.

Życie prywatne, opieka i okoliczności śmierci

W okresie międzywojennym Bieczyński kilkakrotnie zmieniał miejsce zameldowania między Krakowem, Poznaniem i Warszawą. Jego żoną była Maria z Kozłowskich, urodzona 8 grudnia 1889 w Sanoku. Był prawnym opiekunem Olgi Kozłowskiej, sieroty po Emilu Kozłowskim, i 24 lipca 1919 zgodził się na jej małżeństwo z Karolem Mercelim Szerlągiem.

W pierwszych dniach stycznia 1941 w zajmowanym przez niego mieszkaniu odkryto skostniałe i pogryzione przez szczury zwłoki generała i jego żony. Przyczyna śmierci nie została wyjaśniona; nie mieli rodziny, a władze okupacyjne nie zajmowały się takimi sprawami.